تبليغاتX
کشکول فرهنگ و هنر

اشاره:برای وبلاگ این ماه،تصمیم گرفتم که چند تا شعر از وبلاگهای مختلفی که کارشون شعر و شاعریه انتخاب کنم تا ضمن بررسی این شعرا با نظراتی که شما میدین،این وبلاگها هم معرفی بشن.تا چه مقبول افتد و چه در نظر آید....

 

ای آنکه زنده از نفس توست جان من
آن دم که با تو‌ام، همه عالم ازان من

آن دم که با توام، پُِرم از شعر و از شراب
می‌ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها
سیمرغ کی‌ رسد به بلندآسمان من

بنگر طلوع خنده‌ی خورشید بر لبم
زان روشنی که کاشتی ای باغبان من!

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟
خود خوانده‌ای به گوش من این، مهربان من!

برگزیده از وبلاگ : یک سبد آواز نو

نوشته شده توسط کاظم در پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386 ساعت 12:28 بعد از ظهر | لینک ثابت |

اصلا چرا دروغ، همین پیش پای تو

گفتم که یک غزل بنویسم برای تو

احساس می کنم که کمی پیرتر شدم

احساس می کنم که شدم مبتلای تو

برگرد و هر چقدر که  دلت خواست بد بگو

دل می دهم دوباره به طعم صدای تو

از قول من بگو به دلت   نرم تر شود

بی فایده ست این همه دوری ، فدای تو!

دریای من ! به ابر سپـردم بیـاورد :

یک آسمان ،  بهانه ی باران برای تو

ناقابل است ، بیشتر از این نداشتم

رخصت بده نفس بکشم در هوای تو

برگزیده از وبلاگ : ازآتش از لب تو

نوشته شده توسط کاظم در پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386 ساعت 12:26 بعد از ظهر | لینک ثابت |

دیروز در کنار تو احساس عشق بود

دستان کوچکت که پر از یاس عشق بود

دستان کوچکت که جنون مرا نوشت

این واژه های غرق به خون مرا نوشت

هرجا که رد پای شما هست می روم

فکری بکن به حال من از دست می روم

قلبم شکسته است و هی سرد می شوم

بگذار بشکند عوضش مرد می شوم

دستان خسته ام به شقایق نمی رسد

فریاد من به گوش خلایق نمی رسد

این دست ها همیشه پر از بوی یاس نیست

یا مثل چشم های شما با کلاس نیست

این رسم زندگی ست بزرگ و بزرگ تر

هر چه بزرگ تر و سپس هرچه گرگ تر

بین خودم و آینه دیوار می کشم

هرشب که پشت پنجره سیگار می کشم

شاید هنوز فرصت عصیان و مرگ هست

در ذهن ابرهای درونم تگرگ هست

بانوی دشت های قشنگی که سوختی

عشق مرا به رهگذران می فروختی

چشمانتان پر از هیجان نیست نازنین

این دست ها همیشه جوان نیست نازنین

شاید کسی که بین غزل های من گم است

در فصل های زندگی ام فصل پنجم است

یا نه درست مثل خودم لاابالی است

از مردمان غمزده این حوالی است

حالا ببین علیه خودم غرق می شوم

در منتها الیه خودم غرق می شوم

دلشوره های سرخ دلم ناتمام ماند

احساس می کنم غزلم ناتمام ماند

برگزیده از وبلاگ : دلتنگی های شبانه

نوشته شده توسط کاظم در پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386 ساعت 12:24 بعد از ظهر | لینک ثابت |

 

انارگونه ، نگاهم ترك ترك ... بانو!

دلم به نازكي بال شاپرك  بانو !

ميان آتش و ديوار ِ بي كسي هرشب

مرا سياهي  ِ غم  مي زند كتك...  بانو!

كمي به فكرمن اي كاش باشي اي خورشيد!

كمي كني به دل خسته ام كمك ...  بانو!

وروح من  كه پرازمرگ هاي  تكراري است

به زنده بودن خود نيزكرده شك... بانو !

بخواه باغ انار ِ دلم ... شود آرام

که از غمت شده قلبم ترك ترك  بانو...

برگزیده از وبلاگ : هزارویکشب غزل

نوشته شده توسط کاظم در پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386 ساعت 12:23 بعد از ظهر | لینک ثابت |

چرا عاقلان را نصيحت كنيم؟
بياييد از عشق صحبت كنيم
تمام عبادات ما عادت است
به بي عادتي كاش عادت كنيم
چه اشكال دارد پس از هر نماز
دو ركعت گلي را عبادت كنيم؟
به هنگام نيت براي نماز
به آلاله ها قصد قربت كنيم
چه اشكال دارد كه در هر قنوت
دمي بشنو از ني حكايت كنيم؟
چه اشكال دارد در آيينه ها
جمال خدا را زيارت كنيم؟
مگر موج دريا ز دريا جداست
چرا بر «يكي» حكم «كثرت» كنيم؟
پراكندگي حاصل كثرت است
بياييد تمرين وحدت كنيم
«وجود» تو چون عين «ماهيت» است
چرا باز بحث «اصالت» كنيم؟
اگر عشق خود علت اصلي است
چرا بحث «معلول» و «علت» كنيم؟
بيا جيب احساس و انديشه را
پر از نقل مهر و محبت كنيم
پر از گلشن راز، از عقل سرخ
پر از كيمياي سعادت كنيم
بياييد تا عين عين القضات
ميان دل و دين قضاوت كنيم
اگر سنت اوست نوآوري
نگاهي هم از نو به سنت كنيم
مگو كهنه شد رسم عهد الست
بياييد تجديد بيعت كنیم
برادر چه شد رسم اخوانيه؟
بيا ياد عهد اخوت كنيم
بگو قافيه سست يا نادرست
همين بس كه ما ساده صحبت كنيم
خدايا دلي آفتابي بده
كه از باغ گلها حمايت كنيم
رعايت كن آن عاشقي را كه گفت:
«بيا عاشقي را رعايت كنيم»


(زنده ياد قيصر امين پور)

نوشته شده توسط کاظم در پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386 ساعت 12:6 بعد از ظهر | لینک ثابت |

دنیا رویاست و مغرور شدن به آن پشیمانیست.پس بخشش همیشه زیباست

 

نیمه شب آواره و بی حس و حال
در سرم سودای جامی بی زوال
پرسه ای آغاز کردم در خیال
دل بیاد آورد ایام وصال!


از جدایی یک دو ماهي می گذشت
یک دو ماه از عمر رفت و بر نگشت


دل بیاد آورد اول بار را
خاطرات اولین دیدار را
آن نظر بازی و آن اسرار را
آن دو چشم مست آهو وار را


همچو رازی مبهم و سر بسته بود
چون من از تکرار، او هم خسته بود


آمد و هم آشیان شد با من او
هم نشین و هم زبان شد با من او
خسته جان بودم که جان شد با من او
ناتوان بودم  توان شد با من او


دامنش شد خوابگاه خستگی
این چنین آغاز شد دلبستگی

 

 واي از آن شب زنده داري تا سحر
وای از آن عمری که با او شد بسر
مست او بودم ز دنیا بی خبر
دم به دم این عشق می شد بیشتر


آمد و در خلوتم دمساز شد
گفتگوها بین ما آغاز شد


گفتمش در عشق پا بر جاست دل
گر گشایی چشم دل، زیباست دل
گر تو زورقبان شوی دریاست دل
بی تو صبح و شام بی فرداست دل


دل ز عشق روی تو حیران شده
در پی عشق تو سرگردان شده


گفت در عشقت وفادارم بدان
من تو را بس دوست میدارم بدان
شوق وصلت را بسر دارم بدان
چون تویی مخمور ،خمارم بدان


با تو شادی می شود غمهای من
با تو زیبا می شود فردای من


گفتمش عشقت به دل افزون شده
دل ز جادوی رخت افسون شده
جز تو هر یادی به دل مدفون شده
عالم از زیباییت مجنون شده


بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش
برد طعم بوسه از من عقل و هوش


در سرم جز عشق او سودا نبود
بهر کس جز او در این دل جا نبود
دیده جز بر روی او بینا نبود
همچو عشق من گلی زیبا نبود


خوبی او شهره ی آفاق بود
در نجابت در نکويي تاق بود


روزگار اما وفا با ما نداشت
طاقت خوشبختی ما را نداشت
پیش پای عشق ما سنگی گذاشت
بی گمان از مرگ ما پروا نداشت


آخر این قصه هجران بود و بس
حسرت و رنج فراوان بود و بس

 

بی خبر پیمان یاری را گسست
این خبر ناگاه پشتم را شکست
آن کبوتر عاقبت از بند رست
رفت و با دلدار دیگر عهد بست


با که گویم آنکه همخون من است
خصم جان و تشنه ی خون من است


یار ما را از جدایی غم نبود
در غمش مجنون عاشق کم نبود
بر سر پیمان خود محکم نبود
سهم من از عشق جز ماتم نبود


با من دیوانه پیمان ساده بست
ساده هم آن عهد و پیمان را شکست


بخت بد بین وصل او قسمت نشد
این گدا مشمول آن رحمت نشد
آن طلا حاصل به این قیمت نشد

اين دل بي تاب من راحت نشد


عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست
با چنین تقدیر بد تدبیر نیست


عشق من! از من گذشتی خوش گذر
بعد از این حتی تو اسمم را نبر
خاطراتم را تو بیرون کن ز سر
دیشب از کف رفت، فردا را نگر


آخر این یک بار از من بشنو پند
برمن و بر روزگارم دل مبند


عاشقی را دیر فهمیدی چه سود؟
عشق دیرینه گسسته تار و پود
گرچه آب رفته بازآمد به رود
ماهی بیچاره اما مرده بود!!!


بعد از این،هم آشیانت هرکس است
باش با او یاد تو ما را بس است

 

مهربان!گر که خطایی رفت،رفت

از تو بر من گر جفايي رفت ،رفت

بين ما گر ناسزايي رفت،رفت

آه و نفرين و دعايي رفت،رفت

 

چون غلط انداز و نادان ديدمت

با دلي پر درد من بخشيدمت.....

نوشته شده توسط کاظم در شنبه سوم شهریور 1386 ساعت 5:30 بعد از ظهر | لینک ثابت |

خيلي ساده اي!!!خيلي!!

فكر كردي همين كه حرفت به گوش كسي برسه،شنيده ميشه؟؟؟!!!

نه!خيلي از حرفا اصلا شنيده نميشه.اصلا هيچوقت به گوش كسي نميرسه.

آره.اينا همون حرفاييه كه مخاطبين احمقشون بدون اينكه بفهمن فقط سر تكون ميدن!!!

خيلي ساده اي كه تو ذهنت هميشه كلي چرا داري!!!

خيلي ساده اي كه براي اين چراها به دنبال جواب مي گردي!!!

خيلي ساده و احمقي كه اين چراها رو به همه ميگي!!!

حالا هي بازم حرف بزن!هي بگو!هي وراجي كن!

بگو!ولي اين دفعه ديگه قبل از اينكه حرفي بزني،يه كم برگرد.

برگرد به پشت سرت يه نگاه بنداز.جايگاه خودتو ببين.

آره ساده!!اين جايي كه تو واستادي،جاي تو نيست.

حق تو خيلي بيشتر از اين حرفاست................!

اصلا مي دوني  چيه ؟؟فكر كنم تو و امثال تو براي زندگي تو اين دنيا ساخته نشدين!

مي دونم!حقت بد جوري ضايع شده.ميگن پرونده تو رو نخونده بستن!!!

اما هنوزم خيلي ساده اي!!مي دوني چرا؟چون هنوزم عاشقي!!!

البته تقصير خودتم نيست.آخه همه عاشقاي دنيا ساده اند!ساده ساده!!درست مثل خودت!!!

ولي ناراحت نباش! اينو خدا خودش بهتراز هر كس ديگه اي مي دونه :

حال ما در فرقت ياران و ابرام رقيب                                 جمله مي داند خداي حال گردان غم مخور

 اما همه اينا رو گفتم كه اين شعرو با ياد و خاطره دوست شاعر و هنردوستم ح.ر به همه عاشقاي دنيا كه هميشه ساده و پاكباز بودن تقديم كنم.

همونايي كه شور و شعور شعر و موسيقي و عشق و عرفان رو هميشه پاس مي دارن و وقتي كه شعر يا آوازي براشون خونده ميشه،به جاي اينكه با سر تكون دادنهاي الكي و كاذب اداي آدماي هنرمند و فهميده رو دربيارن و كلي نقش بازي كنن، درد و دردمنديشون بيشتر ميشه!!!

همونايي كه اگرچه هميشه قربوني بي رحمانه ترين نامهربوني هاي روزگار ميشن،اما هميشه ايام مهربونن و مهربون مي مونن.

همونايي كه ناگفته هاشون هيچوقت و در مقابل هيچكس سر به ابتذال گفتن فرو نمياررررررره!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

بس شنيدم داستان بي كسي                   بس   شنيدم  قصه  دلواپسي

قصه عشق از زبان هر كسي                      گفته اند از ني حكايتها بسي

        حال از من بشنو اين افسانه را

      داستان   اين   دل   ديوانه  را

 

                            كار او آتش زدن من سوختن            تا دل شب چشم بر در دوختن

                                                                                                                                        من خريدن ناز و او نفروختن           باز   آتش   در   دلم   افروختن                                                                                                                                    سوختن در عشق را از بر شديم

 آتشي بوديم و خاكستر  شديم

 

از غم اين عشق مردن باك نيست                  خون دل هر لحظه خوردن باك نيست

اين  دل  ديوانه  بردن  باك  نيست                  دل كه رفت از سرسپردن باك  نيست

       ليك مي ترسم شبي رسوا شوم!

            بدتر  از   رسوائيم   تنها    شوم!                                                                                                                                                         واي بر اين صيد و آه از آن  كمند          پيش رويم خنده پشتم پوزخند                                                                                                                                                                                            بر چنين  نامهرباني  دل  مبند       دوستان  گفتند و دل نشنيد  پند

 پيش از اين پند نهان دوستان

    حال  هم  زخم زبان دوستان  

 

خانه اي  ويران تر  از ويرانه ام                       من حقيقت   نيستم افسانه ام

گر چه سوزد پر ولي پروانه ام                       فاش مي گويم كه من ديوانه ام

   تا به كي آخر چنين ديوانگي؟؟

   پيلگي  بهتر از  اين  پروانگي!!                                                                                                                                     گفتمش   آرام   جاني    گفت  :  نه               گفتمش شيرين زباني گفت : نه                                                                                                                                                                                              مي شود يك شب بماني؟گفت : نه               گفتمش  نامهرباني  گفت  :  نه  

     دل شبي دور از خيالش سر نكرد

     گفتمش افسوس  او  باور  نكرد!

 

با  تمام بي كسي ها ساختم                      دل سپردم سر به زير انداختم

اين قماري بود و من نشناختم                      واي  بر  من ساده بودم باختم

  دل سپردن دست او ديوانگي است!

   آه! غير  از من كسي ديوانه نيست!

 

گريه كردن تا سحر كار من است                 شاهد من چشم بيمارمن است

فكر مي كردم كه او يار من است                 نه! فقط  در فكر آزار من است

     نيتش  از  عشق  تنها  خواهش  است!

         «دوستت دارم» دروغي فاحش است!!!   

             

چشم بر هم مي نهم من نيستم                      مي گشايم چشم من، من نيستم

خود  نمي دانم  خدايا چيستم؟؟؟                      يك  نفر  با  من  بگويد كيستم؟؟؟!

  بس كشيدم آه از دل بردنش

  آه!!! اگر  آهم  بگيرد  دامنش

 

مكتب او هر چه بادا باد بود                          خوش به حالش كاين قدر آزاد بود

بي نياز از مستي مي شاد بود                      چشمهايش مست مادرزاد  بود

 يك شبه ازعشق سيرم كرد و رفت

      در   بهار  عمر  پيرم  كرد  و  رفت!!    

 

نوشته شده توسط کاظم در دوشنبه یکم مرداد 1386 ساعت 4:30 بعد از ظهر | لینک ثابت |

گذرگاه شقايق


چه خجالت زده صبحي ؟
چه دروغين شفقي !
آسمان دامن خو نين دارد
کس نداند که در آن آبي دور
در پس پرده ابر
بر سر نور فروشان چه بلا آمده است
کس به مهتاب تجاوز کرده،
يا که خورشيد به انبوه شهيدان پيوست

چه غم ا ندود فضايي؟!
چه مخنث فصليست !
نه به منقار پرستو ز بهاران خبري
نه ز باران اثري
ا برها لکه بدنامي اين فصل فلاکت بارند
مشک شان آب ندارد
که به لب خشکي ا ين جنگل آتش زده پاسخ گويند

تک سواري ز دل دشت فرا مي آيد
باش تا پرسم از او
که به خورشيد چه آسيب رسيد ؟
بامداد از چه نيامد ؟
صبحت اي مرد بخير !
از کجا مي آيي ؟
خبر از روز نداري ؟
 
هه ! ؟
روز را پرسيدي ؟
 چقدر بي خبري !
سالها شد که درين شهر شب است
تو کجا خواب بُدي ؟
حمله راهزنان يادت نيست ؟
که به همدستي چند تا نامرد
هر کجا روزنه اي را ديدند
که از آن نور تصور مي رفت
همه را بر بستند
و به هرخانه که قنديل فروزاني بود
همه را بشکستند
و از آن روز به بعد
شهر در ظلمت جا ويد نشست
بال خورشيد شکست
و دگر روز نيامد!!!
 
خيل خفاش
همان لحظه که بر شهر هجوم آ وردند
جغدها را سر منبر بردند
حکم ا عدام قناري ها را
همه فتوا دادند
و به شب
نامه نوشتند:
 
که جاويد بمان
ـ ما هوادار توييم ـ
و ا ز آ ن لحظه به بعد
هر کجا بارقه نوري بود
شب پرستان به لگد کوبيدند
 
ا ز زلالیت باران بدشان مي آمد
زهر در آب زدند
و چه معصومانه
ماهيان در هرم حوضچه ها پوسيدند
 
گر ازين دشت سفر مي کردي
به چپ و را ست نپيچي
که وقيحانه سرت مي تازند
هر قدم دزدان اند
رو برو گر بروي
کوره را هيست،
که تا خانه خورشيد ترا خواهد برد
سر راهت ز گذرگاه شقا يق گذري کن
عرض تعظيم مرا خدمت شمشاد ببر !
به پتوني برسان پيغامم
بيد مجنون شده را از من گوي
 که ازين وادي خاکستر و خون
تا شما دور شديد
هيچ کس نام بهاران نبرد
باد از کوره باروت فرا مي خيزد
بر لبش آتش و دود است
 
را ستي باش
که پيغام بزرگي دارم :
تا هنوز ا ز دل خاک
ريشه گل بته ها گم نشده
باغ وقتي که در آتش مي سوخت
نونهالي چه دلاور مي خواند
سوختن مرحله ديگري از رويش ماست
بايد از سر روئيد ........

رازق فاني

 

نوشته شده توسط کاظم در سه شنبه بیستم دی 1384 ساعت 11:33 قبل از ظهر | لینک ثابت |